|
|
Compañeiro:
Escríboche estas liñas para dicirche que esta cidade é
moi grande, e que as rúas sempre están molladas, que eu son pequeno en
comparación cos edificios e méteseme o medo no corpo cada vez que alguén tropeza
comigo.
E aínda que neste lugar vive moita
xente, eu sempre estou só e dou moitas voltas dun lugar a outro, e pérdome, e
teño que mercar mapas para volver á casa.
Ultimamente xa non saio da casa, porque me asusta a cidade e a
xente, así que fago café tódolos días e doullo de beber ás plantas, que sei que
lles gusta moito, e estou decorando as paredes da casa con poemas para non
aburrirme e enfrontarme aos meus medos, que é o que din as miñas plantas, pero
elas non saben destas cousas, e pasan o día falando e tomando café, e acaban mal
dos nervios.
Agora teño catro gravatas
amarradas unhas das outras e colgadas do teito... e pronto as vou poñer no
pescozo para estar guapo, porque miña nai dicíame que nos enterros hai que estar
guapo, e balanceareime cos pés en alto para ver todo máis claro.
Un saúdo, que sabes que te quero.
PD: ¿Acórdaste cando eramos nenos e mediamos o pene cunha
regra? A min medroume de repente. |
|