aquela tarde tan soleada de inverno

aquela tarde tan soleada de inverno

na zona industrial da cidade

pedín un havana cinco en vaso curto

e senteime na terraza

a observar a lentitude do tempo,

as pernas sen barbear das traballadoras das fábricas

e o voó cincocentos trinta e tres

das aerolíneas xamaicanas

que cruzaba o ceo a dez mil pés

deixando tras de si,

un eco musical que se perdía nas nubes.

No interior,

unha azafata con medias de rexilla,

e guapa como o sol que esperta aos leóns na sabana,

servia havanas con cola á pasaxe,

camiño do inverno.

Máis abaixo,

o meu avó botaba a chalana ao mar

e remaba cara á soidade do mariñeiro

onde tiña as nasas e o futuro.

Despois ao meu avó paralizábaselle un brazo

e comenzáballe unha dor aguda no peito,

intermitente,

coma as ondas que chegaban á praia

cargadas de tesouros.

Tumbouse o vello cara atrás,

como se estívese a tomar o sol

que esperta aos tigres na sabana.

Suspirou e aguantou o espete da vida

no medio do mar,

mentras observaba coma un avión

ía surcando o ceo e deixando tras de si

cancións de despedida.