|
O
primeiro que fixo X. ao erguerse foi mollar a cara cun pouco de auga no
fregadeiro da cociña. Mirou pola fiestra cara ao deserto e observou como o sol
ía saíndo pouco a pouco por atrás das Montañas Brancas. Parecía que hoxe ía
facer un bó día, pensou. Puxo un pouco de leite de cabra nun pequeno pote e prendeu
o lume da cociña.
Todas as mañás erguíase ás seis para facerlle o
almorzo ao seu fillo x. Dende que a súa esposa morrera, era el quen tiña que
coidar de que o pequeno tivese de todo, dende a humildade dunha estraña familia
obreira.
Levaba todas
as mañás a x a escola municipal para que tivese a educación que el nunca tivera.
Pola tarde ía
a recollelo e levábao un pouco ao parque para que xogara cos amigos ao futbol,
mentras, el botaba unha partida de dominó cos amigos do barrio.
Durante o
tempo que x estaba na escola, X traballaba por horas nunha obra na parte sur da
vila. O traballo conseguírallo o seu cuñado, que era concelleiro na vila e
membro ilustre do partido. Polas noites X sempre lle levaba ao seu fillo á cama un libro de contos que conseguira
no mercado a moi bó prezo. O libro tiña moitas ilustracións e como X non sabía
ler, inventaba historias a partir dos debuxos. Cada noite o pequeño x escoitaba
diferentes relatos cos mesmos debuxos. Incluso cando o rapaz aprendeu a ler na
escola, seguía preferindo que fora seu pai quen lle lera daquela maneira tan
particular o libro de contos.
Así ían pasando os días para X e x naquela pequena
vila iraquí.
Cando o leite de cabra comezou a ferver, X foi
espertar ao seu fillo, para que almorzara.
-Veña pequeno que hai que ir a escola –dixolle o seu
pai.
Sentados na mesa de madeira da cociña almorzaron
mirando cara a fiestra.
-
Papa
– dixo x – pola noite vasme ler outra historia do libro de contos?
-
Xa
veremos, depende do moito que estudies hoxe.
-
Vou
a estudiar moito, papa! – dixo x excitado.
-
Está
ben, asi me gusta. Se estudias moito esta noite contareiche a historia do neno
que quería aprender a voar.
-
Si,si!-
berrou x ilusionado.
Quedaron en silencio mirando para as montañas pola
pequena fiestra da cociña.
De súpeto unha intensa luz achegouse dende o
horizonte en direción á casa de X e x. Cada vez máis preto, ía collendo
velocidade e facendo un ruido ensordecedor. Os dous quedaron cravados no seu
asento mirando o un para o outro .
-
Papa,teño....
Cando o fume da explosión comezou a disiparse, no
lugar onde se erguía a casa de X e o seu fillo, tan só quedaban agora ferros
retorcidos, cristais esnaquizados, humildes mobres que segundos antes adornaban
a cociña agora envoltos en lapas.
Foise
apoderando do ar un silencio sepulcral como cando queda valeira unha gardería
despois de marchar os nenos. Todo impregnado dun incesante cheiro a carne
queimada que subía dende o chan e íase perdendo no ceo.
Tan só se podía diferenciar entre todos os escombros, un libro
de contos, aberto de par en par, nunha páxina cunha ilustración de cor azul,
dun neno pequeno aprendendo a voar...
Un relato de Suso Bahamonde
|
